Onze eerste kangoeroe….van heel dicht bij!

Natuurlijk….zie je de eerste dagen van de reis geen enkele kangoeroe, is onze eerste ontmoeting met het nationaal symbool gelijk een aanrijding met een suïcidale kangoeroe. Net 200 meter in Grampians National Park en 50 meter voorbij het eerste ‘kangoeroes de volgende 65km’ verkeersbord. Steekt er ineens een paar van die rakkers in volle vaart over. Alhoewel we nog geen 60 km/u reden wisten we er toch maar een van de twee te ontwijken. De andere hebben we kennelijk net met de achterkant van onze camper een ‘tikje’ gegeven aangezien de kraan om het vuilwater te lozen verdwenen was, afgebroken waar deze aan het chassis vast zat. Schrikken natuurlijk en wij als op eieren en alle bossen langs de overige 70km weg hevig afspeurend naar de Halls Gap gereden, onze bestemming voor die dag. Hier strijken we neer op een volle (het is hier nog steeds paasvakantie) maar goede camping.

De volgende dag gaan we in het dorp even bellen om de schade door te geven en de vervolgstappen te bepalen, de camper kunnen we gewoon naar een caravan repairshop rijden om deze te laten repareren. Maar ja, die liggen hier niet voor het oprapen… Volgens ‘franse traditie’ nemen we eerst maar eens een goede cappuccino welke we buiten aan een tafeltje opdrinken. Hierbij komen we in gesprek met twee Australische boeren die hier een paar dagen op vakantie zijn. Tijden het gesprek komt ook het kangoeroe incident ter sprake waarop hun eerste reactie is ‘je hebt toch wel een foto genomen van je eerste aanrijding met een kangoeroe, waythago!’. Hier dus kennelijk heel normaal, een soort van ontgroening lijkt het wel. Op naar de caravan repairshop, de eerste op 20km afstand doet geen reparaties, de tweede op nog eens 75km afstand doet wel reparaties maar weer niet aan de camper die wij hebben….maar weer terug naar de camping. Gelukkig ben ik (Edwin) ooit padvinder geweest en dus is een tijdelijke oplossing (met een stok als stop) snel gemaakt. In de middag bezoeken we nog de Boroka en Reed lookouts en Mackenzie falls waarvan vooral de laatste zeer de moeite waard was. Hier hebben we ook onze eerste, niet suïcidale, kangoeroe van dichtbij gezien we vast gelegd op foto. Er zullen er vast nog vele volgen…

Na nog een nacht in Halls Gap te hebben doorgebracht is het weer tijd om te vertrekken naar de volgende bestemming, maar niet zonder s’ochtends te zingen voor mijn (Edwin) verjaardag. Slingers, een heerlijk ontbijt en cadeau’s volgen natuurlijk. Wederom doen we nog een cappuccino in het dorp en maken we ons op voor dit keer een lange rit van zo’n 375km naar het noordelijkere Mildura. Onderweg breken we de reis nog om te lunchen in een godverlaten oord en een zanderige parkeerplaats in een nationaal park waar de kids op beide locaties weer volop los gaan op het verzamelen van stenen. Aan het eind van de dag en na veel droogte en ‘niets’ rijden we Mildura binnen dwars door de wijnvelden die in deze oase liggen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s