We gaan bijna vertrekken!

Nog heel even en dan is het zover, we vertrekken naar Colombia. Heel veel zin in om dit prachtige kleurrijke land, de mooie cultuur en natuur te gaan ontdekken. Op onze reisblog zullen we regelmatig verhalen, foto’s en filmpjes posten zodat jullie een beetje met ons mee kunnen beleven. Hasta la vista!

Bogota, wat ben jij een verrassing!

Vrijdag 12 juli
Eindelijk is het zover, na een hele hectische periode van school & werk pakken we onze tassen weer in en stappen we in het vliegtuig naar Colombia. Met een korte tussenstop in Parijs vliegen we in ruim 10 uur naar de hoofdstad Bogota waar we met een beetje vertraging aankomen.

Toch wel een beetje spannend want deze stad was heel lang een van de gevaarlijkste steden ter wereld. De laatste jaren is dit snel veranderd en reizen er steeds meer toeristen naar dit Zuid-Amerikaanse land. We durven het aan om een Uber te nemen en worden meteen uitgedaagd want onze chauffeur is niet te vinden en we hebben alleen contact in het Spaans. Ze blijkt op een andere verdieping te staan en net als we de moed willen opgeven, vinden we elkaar toch nog.

In een klein half uurtje rijden we door de inmiddels bijna verlaten straten van Bogota naar ons hostel waar gelukkig nog iemand aanwezig is om ons in te checken. We hebben twee kamers naast elkaar en duiken meteen ons bed in, morgen is het tijd om de stad te verkennen!

Zaterdag 13 juli
De jetlag heeft ons gelukkig niet al te erg te pakken we we slapen door tot een uurtje of 08.00 uur. Alleen Daan is al 1,5 uur in de weer met zijn telefoon maar die heeft dan ook vijf uur geslapen in het vliegtuig. Ons hostel is heel erg tof met een eigen koffiebar, een restaurant, overal gezellige zitjes en zelfs een bioscoopzaal. De muren zijn versierd met kleurrijke graffiti en chillen kun je in een van de vele hangmatten. Hier kunnen we het zeker wel even uithouden.

We hebben behoefte aan een stevig ontbijt met goede Colombiaanse koffie en het duurt niet lang voordat onze tafel vol staat met heerlijk eten. Na het ontbijt slenteren we wat door de stad, op zoek naar het meeting point van onze wandeltocht die middag. Het is wisselvallig weer met af en toe een spat regen en dan weer zonneschijn maar we hebben wel een jasje nodig. Bogota ligt op een hoogte van 2600 meter wat zeker effect heeft op de temperatuur.

We lunchen bij Crêpes & Waffels, een tip van een collega. De pannenkoeken smaken heerlijk! Daarna is het tijd om stad te gaan verkennen. Samen met gids Juan en 20 andere toeristen maken we een inspirerende wandeling door Candelaria, het oude gedeelte van Bogota. Juan neemt ons mee door de geschiedenis van dit fascinerende land en laat daarbij ook de moeilijke onderwerpen zoals de FARC en Pablo Escobar niet onbesproken. Halverwege de tour proeven we het locale drankje Chicha (wat overigens best lekker is) en lopen we door smalle steegjes versierd met graffiti (sinds een paar jaar ook legaal in Bogota). Op de achtergrond zien we de Monserrate berg die af en toe helemaal in de wolken ligt. Moe zijn we inmiddels wel een beetje, het tijdverschil met Nederland is zeven uur. We besluiten vroeg te eten in ons hostel Selina en kruipen op tijd ons bed in.

Bogota heeft ons positief verrast of in elk geval het stukje waar we geweest zijn. Het oogt heel gemoedelijk, de mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam en er is veel te zien. Morgen gaan we zelf op pad, zin in!

Zondag 14 juli
We hebben heerlijk doorgeslapen maar zijn opnieuw vroeg wakker. Dan maar op tijd ontbijten, dit keer met fruit, avocado op brood, verse koffie en smoothies. Hier kunnen we zeker aan wennen!

Onze eerste bestemming van vandaag is het uitzichtpunt op de Monserrate, op een hoogte van 3150 meter. En we waren gewaarschuwd door Juan, dit is een populair uitje voor de Colombianen op zondag. We sluiten aan in een lange rij, achteraf de verkeerde want we hadden eerst in een andere rij kaartjes moeten kopen. Soms helpt het als je een van de weinige toeristen bent en toch in je beste Spaans probeert uit te leggen dat je het niet goed begrepen hebt. We mogen blijven staan en ik word begeleid naar een loketje waar ik snel de kaartjes kan kopen. Een half uurtje later stappen we in de gondel op weg naar de top van de berg. Boven aangekomen zien we dat we zeker niet de enigen zijn, het is DRUK! We maken een rondje, kijken naar de stad beneden ons en de grote regenwolken die om de bergen om ons heen hangen. Het is een imposant gezicht en de selfiestick komt uit de tas om dit vast te leggen. Daarna sluiten we weer aan in de rij, terug naar 2600 meter.

Beneden aangekomen loodst Edwin ons behendig door de straten van Bogota waar de inwoners genieten van hun vrije zondag. De straten zijn afgesloten voor verkeer, overal staan verkopers, straatartiesten en stalletjes met eten. We kijken onze ogen uit en proberen wat lokale lekkernijen. Dit is echt heel erg leuk! Daan & Sofie zien Deadpool (een Marvel karakter) en willen op de foto. Wat? Vrijwillig op de foto? Dan moet het wel heel bijzonder zijn! Zelfs een spat regen weerhoudt ze er niet van. In een typisch Colombiaans restaurant lunchen we met een soort soep, worstjes en nog wat onbekende gerechten voordat we teruggaan naar ons hostel. Tijd om even te chillen. We proberen een film op te starten in de bioscoop maar dat lukt helaas niet helemaal. We kijken wat korte filmpjes, pakken een pizza en duiken dan ons bed in. Morgen reizen we met de bus naar Villa de Leyva, een koloniaal dorpje op ongeveer 3,5 uur rijden ten noorden van Bogota. Zin in!

Een onverwachts festival in Villa de Leyva

Maandag 15 juli
Opnieuw zijn we allemaal vroeg wakker, gelukkig lukt het wel om de hele nacht door te slapen dus als je dan om 06.00 uur je ogen open doet heb je toch een beetje het gevoel een lange nacht te hebben gemaakt. We hebben alle tijd om de spullen in te pakken en naar het koffiebarretje te gaan om een tafel te bemachtigen. Dat lukt en niet veel later staat er een dampende kop cappuccino en heel veel meer lekkers op tafel. Na het ontbijt checken we uit, tijd om afscheid te nemen van Bogota, een plek die ons heel erg verrast heeft. We nemen een Uber naar het busstation in de hoop snel een bus te vinden naar Villa de Leyva. De kids vinden het spannend, waarom allemaal loketjes af op zoek naar een bus als je ook gewoon een taxi kunt nemen? Bij reizen hoort het soms om iets ‘spannends’ te doen, iets wat je thuis misschien niet doet of waarvan je niet precies weet hoe het gaat. Na slechts drie loketjes hebben we niet alleen een directe bus te pakken maar ook eentje die meteen vertrekt, om 09.30 uur rijden we in een knalgele minibus het drukke verkeer van Bogota in. Ruim 1,5 uur later zijn de gebouwen vervangen door prachtige bergen, kleine dorpjes en groene weiden en rijden we al slingerend noordwaarts richting Villa de Leyva. De wolken maken plaats voor steeds meer zon en net als we allemaal (behalve Edwin uiteraard) weer wat misselijk worden, zien we Villa de Leyva.

Het kleine busstation ligt midden in het dorp en Casa Terra ligt daar op loopafstand van. De weg is gemaakt van grote keien en de huisjes zijn wit geschilderd met kleurrijke balkons. Dit is heel wat anders dan bruisend Bogota. De casa ligt in een prachtige tuin vol met cactussen en uitzicht op de bergen. Onze familiekamer op de eerste etage is mooi en heeft twee ruimtes; eentje voor de kids en eentje voor ons. We besluiten meteen het dorp in te gaan omdat we nog moeten lunchen en vinden een gezellig binnenplaatsje waar we allemaal iets lekkers kunnen vinden. Voor het eerst kunnen we buiten zitten zonder het echt koud te hebben, heerlijk! 

Op het centrale plein is inmiddels een feest losgebarsten. Later horen we dat dit een jaarlijks terugkerend feest van een week is waarin een heilige maagd Carmen wordt vereerd. Er staan kraampjes met eten, er is een soort kermis en vooral veel muziek en alcohol. Iedere nacht om 04.00 uur wordt er vuurwerk afgeschoten. We zijn benieuwd wat we daarvan mee krijgen. We maken een rondje en kijken onze ogen uit. Daarna gaan we terug naar Casa Terra voor de nodige ‘Me-time’, wat betekent dat de kids filmpjes kijken op hun telefoon en wij in de tuin op een lobbend een boek lezen onder het genot van een lekker glas wijn. Je kunt het slechter treffen 😉

Als het donker wordt, gaan we op zoek naar een restaurant. Het valt ons op dat er veel te kiezen is en dat maakt het altijd een beetje lastig. We gaan voor salade & pizza en Daan is dit keer erg tevreden met zijn pizza peperoni. Gelukkig maar. Vanaf onze kamer zien we het vuurwerk op het grote plein. Wat een mooi einde van deze eerste dag in Villa de Leyva!

Dinsdag 16 juli
We beginnen te wennen aan de nieuwe tijd in Colombia en slapen allemaal tot ruim na 07.00 uur. De bedden zijn heerlijk, het uitzicht over de bergen fantastisch! De dag begint heel erg fijn met een uitgebreid ontbijt in de tuin van ons hotel, we worden helemaal in de watten gelegd! Niet beter dan in Bogota maar zeker wel heel anders. Vandaag is de belangrijkste dag van het festival wat we absoluut al vroeg merken doordat de straten vol staan met auto’s en bussen. Veel boeren uit de dorpen om Villa de Leyva komen naar het stadje om dit feest vieren. Wij lopen er doorheen en gaan op zoek naar het terracotta huis, zoals de naam al zegt een huis helemaal gemaakt van klei. Na een kleine wandeling zien we een roodgekleurde berg in het landschap, dit is het huis waar we naar op zoek zijn. De kunstenaar heeft er al zijn fantasie en creativiteit in gelegd om een uniek bouwwerk te maken en we kijken onze ogen uit. De kids rennen van kamer naar kamer en zien verborgen- en unieke elementen in het huis. Daan ontpopt zich als een ware fotograaf en legt ons vast op de gevoelige plaat. Als we iedere hoek van het huis hebben gezien, lopen we terug naar het dorp. Tijd voor een koffie met traditioneel taartje en eerlijk is eerlijk, we hebben nog net niet het bord erbij opgegeten. Heel lekker!

Met een volle buik en na twee spelletjes verder, besluiten om een wandeling te maken naar het Christusbeeld wat hoger op de berg. Het is een pittige wandeling maar iedereen geniet van de uitdaging en het uitzicht op het dorp in de vallei. Daan leidt ons via ‘trapjes’ steeds hoger en als de we voorbij de bomengrens zijn, realiseren we ons nog meer hoe hoog we zijn geklommen. Dit is echt heel erg de moeite waard! Helemaal boven aangekomen, drinken en eten we wat voordat we beginnen aan de klim terug naar het dorp. Moe maar voldaan rusten we uit op het dorpsplein tussen de feestvierende Colombianen. Daan & Edwin scoren een hoed en we eten wat empanadas. De rest van de middag rusten we lekker uit en dat doet iedereen op zijn eigen manier. Morgen reizen we door naar San Gil, ‘slechts’ 160 kilometer rijden maar wel vier uur onderweg. Dat wordt vast veel slingeren door de bergen! De kids verheugen zich vooral op het zwembad en we hebben ons laten vertellen dat we dat daar ook erg goed kunnen gebruiken. Heel benieuwd! 

Zwemmen in San Gil & Barichara

Woensdag 17 juli
We staan op tijd op om nog even te kunnen genieten van een lekker ontbijt met een prachtig uitzicht over de bergen voordat we in het minibusje stappen dat ons naar San Gil brengt. Onze chauffeur Juan is een wat oudere zeer enthousiaste man die het helaas niet moet hebben van zijn ‘rijskills’. Die zijn ronduit belabberd en op deze weg heb je wel wat talent nodig. De deels onverharde weg met veel gaten slingert door het prachtige berglandschap van de provincie Santander. Onderweg maken we een stop om even wat te eten (gelukkig zijn we allemaal dol op empanadas) en te plassen voordat we de laatste 60 kilometer (toch nog 1,5 uur) afleggen. De temperatuur loopt snel op en we kunnen niet wachten op het zwembad. 
Ons hotel voor de komende vier nachten ligt net buiten San Gil. We worden vriendelijk ontvangen en op deze plek zijn we blij dat we een paar woorden Spaans spreken want niemand spreekt hier Engels. De rest van de middag brengen we door in en om het zwembad en regelen we onze activiteit voor donderdag; we gaan paragliden (als het weer meezit) in Curiti! Heel veel zin in!

Donderdag 18 juli
We hebben heerlijk geslapen in de twee tweepersoonsbedden en worden pas na 08.00 uur wakker. We zijn nu bijna een week onderweg en we beginnen absoluut weer te wennen aan het reizen door een onbekend land. Eigenlijk gaat het heel gemakkelijk, met wat uitdagingen qua taal hier en daar. We blijken de enige gasten te zijn in het hotel en dat voelt best gek. Iedereen springt in de houding als we willen ontbijten en doet zijn best om het ons naar onze zin te maken. Het ontbijt is prima maar ik moet zeggen (en dat klinkt misschien best verwend) dat ieder dag eieren best een beetje gaat vervelen.

Vanochtend hebben we geen plannen dus blijven we bij het zwembad en spelen de kids spelletjes in en om het water. Gelukkig kunnen ze hun mobiele telefoon af en toe nog opzij leggen om iets te ondernemen maar de verleiding van YouTube en Netflix is ook hier in Colombia heel erg groot, we eten een eenvoudige lunch en kleden ons (en da’s niet makkelijk in deze hitte) om in een lange broek en dichte schoenen. Klokslag 13.30 uur worden we opgehaald en naar een kantoortje in San Gil gebracht waar we het papierwerk voor het paragliden in orde moeten maken. En dat is een serieuze aangelegenheid hier, negen formulieren en zelfs een vingerafdruk om maar niemand aansprakelijk te kunnen stellen. Daan geeft aan een ‘gezonde spanning’ te voelen en als we met een busje de berg op rijden richting Curiti voelen we allemaal wel wat kriebels in de buik. Boven ons hoofd worden de wolken steeds donkerder en begint het te regenen. Dit is geen goed nieuws want met regen wordt er niet gevlogen en gaan we misschien wel zonder ervaring rijker weer terug naar Wassiki. Gelukkig klaart het een beetje op en geven de instructeurs aan dat het weer goed genoeg is om te vliegen. Na een korte uitleg (vooral over vertrek en landing) mogen Ed en ik naar onze instructeur en vertrekt Edwin als eerste. Niet snel daarna krijg ik mijn tuigje aan en voordat ik het weet komen we los van de grond en zweef ik als een vogel door de lucht. Wat en bijzondere ervaring om mee te maken! Ik kijk mijn ogen uit en zie ik dorpjes, de machtige Chicamocha canyon en Edwin aan een parachute voorbij komen. Ook vliegt er af en toe een kleine roofvogel voorbij wat me extra doet beseffen dat ook ik door de lucht vlieg. Na een klein kwartiertje gaan we terug naar de landingsplaats en zijn Daan en Sofie aan de beurt. Hun piloot doet ook een paar trucjes (trampolines en loopings) en als ze weer vaste grond onder hun voeten hebben beginnen de praatjes. Wat een toffe ervaring!

We eten wat Mexicaanse hapjes bij Gringo Mike in San Gil voordat we de taxi terugnemen naar ons hotel. We spelen nog een spelletje onder het genot van een kop Colombiaanse koffie en dan is het tijd om te gaan slapen. Morgen gaan we naar Barichara, een mooi koloniaal dorp om zo’n 30 kilometer van San Gil. De verwachtingen zijn hoog, er wordt veel over dit plaatsje geschreven. 

Vrijdag 19 juli
Na een onrustige nacht (Sofie had water in haar oren) laten we ons weer verwennen met een goed ontbijt. Ik begin de scrambled eggs wel een beetje zat te worden maar de wijze waarop het gemaakt en geserveerd wordt is heel erg mooi om te zien. We pakken onze spullen in en rijden in ruim een half uur de berg op naar het dorp Barichara dat we natuurlijk kennen van de race met de ‘tuk tuks’ in ‘wie is de mol 2019’. Ons hotel ligt helemaal bovenop een heuvel met een prachtig uitzicht over het dorp. We zijn meteen verliefd en gaan het hier zeker naar onze zin hebben. We krijgen een heerlijk vers sapje met zelfgemaakte chocoladecake terwijl we wachten op onze kamer. Die is trouwens ook heel erg mooi met een vide die Daan meteen claimt als zijn ‘mancave’. We lunchen aan het centrale pleintje en gaan daarna naar de papierworkshop waar we leren hoe papier gemaakt wordt. We mogen het zelf ook proberen en scheppen voldoende vezels om een mooi blad te maken. Daarna gaan we terug naar het hotel om nog even te chillen en te zwemmen. Als het donker is, lopen we opnieuw naar het dorp en kiezen we dit keer voor Mexicaans eten. De eigenaar doet enorm zijn best om ons overheerlijke locale hapjes voor te schotelen. Met een volle buik lopen we de steile weg terug naar het hotel. Tijd voor een laatste spelletje en daarna lekker slapen. Morgen gaan we vroeg op om de oude handelsroute naar Guane te lopen. Zin in!

Zaterdag 20 juli
We zijn al vroeg wakker door de Belgische gasten die om 06.00 uur ontbijten. Omdat het hier al heel vroeg licht is, merk je niet echt dat het nog zo vroeg is. Tegen 07.30 uur gaan we naar een gezellig gedekte tafel in de tuin en worden we opnieuw helemaal in de watten gelegd met verse cappuccino, sapjes en een heerlijke variant van een eitje in een pannetje. Iets na 08.30 uur lopen we naar de start van de wandelroute naar Guane. Dit pad is ongeveer zes kilometer bergafwaarts en helemaal gemaakt is van keien in alle soorten en maten. Vroeger was dit een belangrijke handelsroute voor de lokale bevolking van dit gebied. Het pad slingert door een prachtig ruig landschap van cactussen en verwilderde bomen en na iedere bocht zien we weer een nieuw fantastisch uitzicht. Het wordt al snel warmer en warmer en we zijn blij dat we op tijd zijn vertrokken vanuit Barichara. Na bijna twee uur lopen bereiken we het kleine dorpje Guane. In een klein restaurantje drinken we wat en wachten we op de bus terug naar Barichara.

Als we terug zijn op het centrale plein, besluiten we te gaan eten bij een van de goed aangeschreven vega restaurantjes en dat blijkt een hele goede keuze te zijn. De drie dames die restaurant Shanti runnen (slechts drie tafeltjes) stoppen zoveel liefde in het eten dat zelfs Daan zijn vingers erbij af likt. De rest van de middag blijven we bij het zwembad, kletsen we wat met een Colombiaans gezin en genieten we van het uitzicht. Voordat het donker wordt, lopen we nog even naar een uitzichtpunt over de canyon, ook wel Salto de Mico genoemd. De wolken worden steeds donkerder en er steekt een pittige wind op en dan is het toch best heel spannend om op de rand van een diepe kloof te staan. Ik begrijp nu steeds beter wat mijn moeder vroeger doormaakte als ik weer eens op de rand van een rots moest staan. Vanavond is onze laatste nacht in Barichara. Morgen reizen we door naar Bucaramanga en daar verheugd vooral Sofie zich op. Ons hotel daar ligt namelijk boven een grote shoppingmall. Heel benieuwd!

Eventjes terug naar de grote stad Bucaramanga

Zondag 21 juli
Voor de laatste keer genieten we van het prachtige uitzicht over Barichara vanaf ons terras onder het genot van een heerlijk ontbijt dat met veel liefde is gemaakt. We zijn gisterenavond met een Colombiaanse familie uit Bogota uit eten geweest, goed gezelschap, lekker eten en ook een paar glaasjes extra gedronken wat we beiden vanochtend behoorlijk goed kunnen voelen. Toch geen moment spijt want hoe leuk is het als je nieuwe mensen ontmoet en een kijkje krijgt in een ander leven. 
Iets later dan gepland staat de taxi voor de deur die ons naar Bucaramanga brengt. In afstand niet erg lang (ruim 100 kilometer) maar wel over een slingerende weg die ons gedeeltelijk door de Chicamocha Canyon voert, de op een na grootste canyon ter wereld. We zijn erg benieuwd naar deze canyon en ook best blij dat we er toch nog iets van kunnen zien. Als we ruim 1,5 uur later aankomen bij het uitzichtpunt over de canyon, voelt Daan zich niet zo lekker en wisselen we van plaats. Daan voorin en ik achterin, hopen dat ik niet ook misselijk ga worden. Niet veel later spuugt Daan de hele inhoud van zijn maag uit het raam maar snel daarop gaat het gelukkig weer beter en heeft hij weer de grootste praatjes.

Rond 13.30 uur komen we aan bij ons hotel in Bucaramanga. Speciaal voor de kinderen gekozen en bovenop een grote mall inclusief foodcourt. We gooien de spullen in onze kamer op de 13e etage en zoeken de drukte van de foodcourt op. Dit is echt wel even iets anders dan een pittoresk dorpje in de heuvels van Santander. En op zondag helemaal bijzonder omdat (zo lijkt het in elk geval) iedereen dan naar de stad komt om te shoppen. Edwin en ik gaan voor gezond, de kids kiezen voor pizza en onder het genot van maar liefst vijf verschillende soorten muziek door elkaar vullen we onze maag. Daarna verkennen we de mall en dat is een uitdaging met twee tieners, laten we het daar maar op houden. Aan het eind van de middag neemt Daan een duik in het zwembad en drinken wij een drankje op het terras. Op Daan zijn verlanglijstje staat sushi. Ook dat vinden we hier in deze mall en kunnen we afvinken, niet de lekkerste maaltijd die we hebben gehad maar wel bijzonder. Morgen nog een chilldag voor de kids voordat we (wat mij betreft gelukkig) teruggaan naar het wat authentiekere Colombia.

Maandag 22 juli
We hebben redelijk geslapen in de bedden die iets aan de kleine kant zijn. Met twee steeds groter wordende kinderen zijn twee tweepersoonsbedden wel een kleine uitdaging maar gelukkig vinden we er nog steeds een oplossing voor. Het ontbijtbuffet in het Sonesta hotel is prima en na het ontbijt besluiten Edwin & de kids om even te gaan ‘sporten’. Dit betekent rust en een beetje ME-time, heerlijk boekje lezen, daarna begint ‘Daan & Sofie dag’, een dag in het teken van onze twee prachtige, eigenzinnige dotjes.  Om te beginnen staat er shoppen op het programma, in een andere mall dit keer omdat ze daar een Victoria Secret hebben. Erg belangrijk voor Sofie. Gelukkig zijn de geurtjes en andere smeersels al snel in the pocket en nadat ook Daan een nieuw sportbroekje heeft gekocht is het tijd voor lunch geheel in stijl van de kinderen. Mac Donalds dus….
We gaan terug naar het Sonesta voor wat Netflix tijd voordat we de gamehal opzoeken. Met een pasje vol credits rennen onze tieners van apparaat naar apparaat. De extra bonus dit keer is  het verdienen van bonnetjes waar je weer een cadeautje voor kunt uitzoeken. Bezweet en bloedfanatiek om maar zoveel mogelijk bonnetjes te verdienen, besteden Sofie & Daan minstens een uur in deze hal voordat de maag opnieuw gevuld moet worden. Het wordt een extra grote pizza peperoni van Domino’s pizza en eerlijk is eerlijk, die is best lekker (en heeeeeeeel ongezond). Volgende activiteit is bowlen want ook dat kun je doen in de mall onder ons hotel. Een uur lang vermaken we ons het het gooien van plakkerige bowlingballen tussen Colombiaanse families. Heel vermakelijk! En dan zit Daan & Sofie dag er al weer op. Morgen vliegen we via een tussenstop naar Pereira en daarna door naar Salento. Terug naar de landelijke omgeving van Colombia en heel veel zin in!

Koffie, koffie en nog eens koffie in Salento

Dinsdag 23 juli
We staan op tijd op voor het ontbijt, vandaag hebben we een redelijk lange reisdag voor de boeg. Edwin & ik hebben zin om weer iets te zien van dit mooie land. De kids zouden prima nog een paar dagen in de mall rond kunnen hangen (maar dat doen we dus niet). We nemen een taxi naar het vliegveld van Bucaramanga, iets hoger gelegen op een bergkam met een mooi uitzicht over de stad. Het ritje verloopt voorspoedig, we moeten nog even wachten op het kleine vliegveld. Helaas hebben we thuis geen directe vlucht kunnen vinden en vliegen wij via Bogota naar Pereira. Twee keer een vlucht van ongeveer 40 minuten en een wachttijd op het vliegveld van Bogota van ruim een uur. Iets na 15.00 uur komen we aan in Pereira. De jassen kunnen weer uit de tas, het is hier nat, kouder en bewolkt. Voordat we de taxi in kunnen, moeten we eerst nog even langs het politiebureau om naar een ander departement te kunnen reizen met de taxi. Voelt een beetje gek maar als de taxichauffeur het benodigde papiertje heeft, kunnen we gaan. De wegen zijn hier goed en ruim 45 minuten later, rijden we het kleine dorpje Salento binnen. Onze B&B Casa de las dos Palmas ligt aan de rand van het dorp en heeft een schattig binnenplaatsje met een bubbelbad. De kamer is klein maar heeft alles en erg belangrijk, een eigen bed voor Sofie en voor Daan. We gaan meteen op onderzoek uit en komen erachter dat dit kleurrijke dorp aan het eind van de middag overspoeld wordt door toeristen. De huisjes zijn vrolijk geschilderd, voornamelijk winkeltjes en restaurants waar koffie op de kaart staat. We slenteren door de hoofdstraat naar het kleine plein waar de Willy jeeps klaarstaan om mensen naar de Corcora vallei te brengen. Deze hike gaan wij donderdag doen. We drinken een kop koffie (die echt heel erg lekker is) en eten daarna forel uit de oven, een lokale delicatesse. We sluiten onze avond af in het bubbelbad met een prachtige sterrenhemel boven ons!

Woensdag 24 juli
We hebben heerlijk geslapen onder onze dikke dekens en worden wakker van de wekker. Geen muggen, geen warmte, geen rare geluiden en veel ruimte in bed. Lekker!

Vandaag gaan we Salento verder verkennen, de omgeving is prachtig met begroeide bergen, koffie- en bananenplantages. We besluiten te kijken of we ook een paardrijtocht kunnen maken. De reviews zijn erg goed en we hebben we zin in een activiteit. In de B&B maken ze geen ontbijt, we krijgen vouchers voor het naastgelegen restaurant waar een uitgebreid buffet op ons staat te wachten. De keuze is ruim voldoende en als iedereen zijn buik vol heeft, lopen we naar de stallen van Oscar om te kijken of we nog een rit kunnen maken. De ochtendtour is net vertrokken maar we kunnen in de middag nog rijden. Voor ons geen probleem, we spreken af om 13.00 uur terug te komen en gaan via het hoofdstraatje naar de andere kant van het dorp om de heuvel te beklimmen. Onderweg komen we langs een koffietentje waar een ‘Willy’ klaarstaat met allerlei attributen om een toffe familiefoto mee te maken. En laat dat nou net op mijn wensenlijstje voor Salento staan ;-). De eigenaar leeft zich uit en geeft ons de verschillende poses aan, verkleed en inclusief een passende hoed voeren we de verschillende opdrachten uit. Daarna drinken we een heerlijke kop koffie terwijl Daan zich uitleeft op de trampoline. We hebben nog ruim 100 treden te gaan voordat we bij de mirador aankomen met een mooi uitzicht over het dorp. De temperatuur is prima, zelfs een beetje warmer dan verwacht en gelukkig is het droog. In dit gedeelte van Colombia kan het vaak regenen, meestal in de middag.

Aan de voet van de heuvel eten we een gezonde lunch voordat we opnieuw naar de stallen van Oscar gaan. We krijgen rubberlaarzen en een cap voordat we allemaal een paard krijgen toegewezen. Oscar is een rustige en grappige man die ons erg op ons gemak stelt en iedereen (ook Daan) heeft zin in een tochtje. Niet veel later lopen we stapvoets op onze paarden het dorp uit richting de rivier. De omgeving is niet te beschrijven zo mooi en de paarden luisteren goed. Als Oscar ze even oppept, willen ze wel eens wat harder gaan lopen en dat is wel een uitdaging. Sofie en Daan gaan makkelijk mee met de bewegingen van het paard maar ik voel me af toe wel een beetje een hobbelende zak.

Oscar laat ons de mooiste plekken zien en roept regelmatig ‘fantastico!’ En dat is het ook echt. Als we met de paarden door de rivier lopen met alleen maar natuur om ons heen en verder helemaal niets voel ik me dankbaar. Hoe tof is het dat we dit met z’n vieren mee mogen maken! 
Als we de klim terug van de rivier hebben gemaakt, stoppen we nog even bij een koffiebarretje voordat we teruglopen naar Salento. Dat zal morgen nog wel de nodige zadelpijn opleveren ben ik bang. We verwennen ons opnieuw met een kop koffie en een lekker taartje voordat we teruggaan naar onze B&B. Na wat hoognodige rust en WiFi tijd gaan we curry eten op advies van collega Rik, erg lekker. We sluiten de avond opnieuw af in het bubbelbad. Morgen opnieuw vroeg op want dan maken we een hike van 12 kilometer door de Corcora vallei. Hoop dat de spierpijn dan een beetje verdwenen is!

Donderdag 25 juli
De wekker gaat vroeg, om 07.00 uur zitten we aan het ontbijt. Vandaag staat er een lange wandeling door de Corcora vallei op het programma, een tocht van ongeveer vijf uur. We kopen een kaartje voor de Willy jeep en als er voldoende mensen zijn, vertrekken we richting de vallei. Omdat er te weinig zitplekken zijn, staat Edwin op de achterkant van de jeep. Hij kan alvast genieten van het mooie uitzicht.

Iets voor 09.00 uur komen we aan bij de start van de wandeling. Wij starten bij het blauwe hek en lopen door de vallei langs een klein maar snelstromend beekje en op de achtergrond de zeldzame waspalmen waar de vallei zo beroemd om is geworden. Langzaam maakt de vallei plaats voor regenwoud en moeten we klimmen over glibberige rotsen, boomwortels en spannende bruggetjes. Best inspannend maar erg mooi en als de kids kunnen klimmen dan heb je ‘geen kind aan ze’. Het laatste stuk tot aan de top van de heuvel en de eerste mirador is pittig maar we nemen genoeg pauzes tussendoor om van het uitzicht te genieten. Als we aankomen bij de mirador, zien we kolobri’s fladderen rondom tropische bloemen. Het pad wordt vlakker en breder, wel fijn om even bij te komen. Dan zien we de eerste waspalmen weer verschijnen maar nu een stuk dichter bij. De wolken nemen het uitzicht soms weg maar verdwijnen ook weer en dan is het uitzicht adembenemend. We lopen de laatste drie kilometer langs de soms wel 60 meter hoge palmen terug naar de plek waar de Willy jeeps staan te wachten. We hebben de wandeling in zo’n vier uur gelopen, tijd voor lunch en relaxation (voor de kids). We gaan naar Brunch en krijgen een toren met nachos waar we wel met een hele familie van kunnen eten, smakelijk maar abnormaal veel! De kids gaan chillen en Edwin en ik gaan Salento nog even in om te shoppen en van de heerlijke koffie te genieten. We slaan het avondeten een beetje over, iedereen zit nog helemaal vol van de lunch en wat kleine hapjes zijn voldoende. We hebben besloten toch naar Medellin te vliegen in plaats van de bus. Van andere reizigers hoorden we dat de rit echt heel lang is omdat er ook veel aan de weg gewerkt wordt. 10 uur in een slingerende bus worden we niet echt blij van. Gelukkig kunnen we nog een goedkope vlucht boeken maar moeten we wel om 06.00 uur op. Geen bubbelbad voor ons op de laatste avond maar op tijd slapen. Morgen naar een nieuwe omgeving en opnieuw naar de stad. Heel benieuwd!

Medellin, de stad van de eeuwige lente

Vrijdag 26 juli
Dat valt even tegen, om 06.00 uur opstaan! Hoewel het al licht aan het worden is, voelt het toch gek om zo vroeg op te staan. Om 06.30 uur staat de taxi voor de deur om ons naar het vliegveld van Armenia te brengen, een rit van ongeveer 1,5 uur. Even later begrijpen we ook waarom. We moeten door het centrum van Armenia rijden om bij het vliegveld te komen. De mensen gaan hier vroeg naar hun werk, we staan dan ook voor het eerst in de file maar dan in Colombia. Ruim 1,5 uur voor vertrek komen we aan op het kleine vliegveld. We vliegen eerst naar Bogota en daarna door naar Medellin. De afstanden (ook over de weg) zijn maar klein maar omdat we over een bergkam moeten kun je daar erg lang over doen. Onze eerste vlucht naar Bogota heeft vertraging en als we eenmaal in het vliegtuig zitten moeten we omvliegen in verband met heftige turbulentie. Als we maar op tijd aankomen in Bogota voor onze aansluitende vlucht. Gelukkig komt dat goed en is het vluchtje naar Medellin een peuleschil. Iets voor 12.00 uur komen we aan, we nemen een Uber naar de stad. Onze chauffeur doet een beetje gek en even later begrijpen we dat het eigenlijk illegaal is om Uber te gebruiken in Colombia. Omdat hij niet aangehouden wil worden, wil hij via een omweg naar de stad rijden zodat we niet veel politie tegenkomen. De volgende keer nemen we gewoon een taxi, net zo makkelijk!

Tegen 13.30 uur komen we aan in ons hostel, inchecken kunnen we nog niet, de kamer is nog niet beschikbaar. We lunchen op de grote binnenplaats, in de stad van de eeuwige lente is het bloedheet (voor ons in elk geval). Nederlandse temperaturen zullen we maar zeggen 😜
We checken in en krijgen onze familiekamer die wel een beetje tegen valt, heel anders als op de foto’s. We ploffen neer op het bed om even een tukje te doen maar ik kan het toch niet helemaal los laten. Een half uur later en een beetje overtuigingskracht, krijgen we de grootste en mooiste kamer van het hostel. Wie durft te vragen, krijgt wat! De kids hebben een eigen kamer met badkamer wat erg lekker is na ons kleine kamertje in Salento. Selina hostel ligt in de wijk El Poblado, bekend om zijn vele restaurants en bars. We hebben dan ook niet erg veel moeite om een leuke plek te vinden om iets te eten en te drinken. Dit gedeelte van de stad ademt een hele ontspannen en veilige sfeer uit, we zijn aangenaam verrast. Morgenmiddag staat er een tour op het programma door Comuna 13, vroeger een van de meest gevaarlijke wijken van Medellin. Erg benieuwd!

Zaterdag 27 juli
Belofte maakt schuld, de kids mogen uitslapen tot maar liefst 09.30 uur voordat we gaan ontbijten. Het koffiebarretje in Selina heeft heerlijke koffie en broodjes en het is goed wakker worden. Daarna lopen we naar de metro, zo’n 20 minuten van ons hostel. Het is altijd even zoeken hoe het werkt maar met een beetje Spaans kom je een heel eind. We nemen de metro naar San Javier waar ook het meeting point is voor de free walking tour van Zippy tours. Omdat we aan de vroege kant zijn, gaan we eerst nog een lunchen. Niet heel erg makkelijk maar we vinden een plekje waar we traditioneel Colombiaans kunnen eten (soep, rijst, bonen, kip) en drinken voor maar 25.000 peso’s, omgerekend nog geen €7,50 voor vier personen. 
Rond 13.30 uur geen we terug naar de metro, op zoek naar een blauwe paraplu dit keer. We zijn niet de enigen, het is superdruk met toeristen die allemaal benieuwd zijn naar het verhaal van en over Comuna 13. Om 14.00 uur gaan we met een groep van 30 personen (waaronder veel Nederlanders) en onze gids Stiven op stap. In bijna drie uur neemt hij ons mee door de geschiedenis van deze gewelddadige en turbulente wijk. Hoe het is gekomen, hoe het is veranderd en welke impact dat heeft gehad op de mensen. Hij vertelt het verhaal met bezieling terwijl we ons met onze grote groep door de kleine straatjes van de wijk persen. Wat vooral opvalt zijn de vele graffiti schilderijen waarin veel is terug te vinden over het verleden en de pijn van de bevolking. Maar daarnaast is er ook veel hoop en merk je als toerist vrij weinig meer van het geweld. De wijk ligt op een berg en is toegankelijk gemaakt door een aantal roltrappen te plaatsen, uniek in de wereld. Andere arme wijken zijn toegankelijk gemaakt door er kabelbanen naartoe te maken. Deze gaan we morgen verkennen. We eindigen onze tour helemaal bovenaan berg 1 met een breakdance optreden en een laatste uitleg van Stiven. Hoewel interessant en indrukwekkend, vonden we de tour ook wel wat lang en waren we blij dat we op eigen gelegenheid weer terug konden naar de metro, morgen doen we onze eigen tour, eens even kijken hoe ver we komen. ’s Avonds eten we bij Gato, ergens in El Poblado en verrassend lekker. Het was weer een dag vol indrukken, zin in morgen!

Zondag 28 juli
We doen vanochtend rustig aan en ontbijten laat. Heerlijk! Op internet hebben we de route gevonden van de ‘Medellín free walking tour’ en we besluiten deze zelf te gaan lopen. De kids hebben gisteren enorm goed hun best gedaan en we willen ze niet opnieuw een paar uur met een gids laten lopen, hoe interessant de verhalen ook zijn. We merken overigens dat het verhaal over Comuna 13 impact heeft gemaakt, we krijgen er veel vragen over. Vooral of er nu nog gangsters zijn en of het gebied wel helemaal veilig is. We zullen het nooit weten en dat is maar goed ook. Vandaag dus met een kaart van de wandelroute en de kaart van de metro op zak naar het historische gedeelte van Medellin. Daan weet de weg feilloos te vinden en laat ons wat belangrijke plekken zien. Het is redelijk rustig op straat maar wat ons vooral opvalt zijn de vele daklozen, lijmsnuivers en prostitués op straat, een groot verschil met het levendige Comuna 13. De meeste bezienswaardigheden lopen we snel voorbij. Wel blijven we even op Botero plaza om de beroemde beelden van de kunstenaar Botero te bekijken. Het bekende beeld van en vogel dat door de FARC is opgeblazen, staat op een ander plein. We besluiten daar nog even te gaan kijken en dan dit gedeelte van Medellin te verlaten. We rijden met een taxi naar het noorden en nemen daar een van de kabelbanen met de bedoeling park Arvi te bezoeken. Dit park blijkt echter geen bezoekers meer toe te laten ivm de drukte dus gaan we meteen met de kabelbaan weer naar beneden. Gelukkig kunnen we wel genieten van een prachtig uitzicht over de stad. Met de metro gaan we terug naar ‘onze wijk’ El Poblado. We eten lekker gezonde vegetarische bowls met een net zo gezond sapje. Het eten is hier opvallend goed, voor Colombiaanse begrippen aan de prijzige kant maar voor 30.000 peso (€8,50) per persoon heb je een maaltijd met een drankje. In de kleine dorpen is het aanzienlijk goedkoper. Lekker slapen, morgen vroeg op want dan nemen we de bus naar Guatapé, op zo’n twee uur rijden van Medellin.

Maandag 29 juli
De wekker gaat om 06.30 uur. Vandaag vroeg op want we gaan op eigen houtje naar Guatapé en naar de giga-rots El Peñol. Na een snel ontbijt nemen we de taxi naar busstation del Norte van waar we een bus nemen naar de rots. Het vinden van de juiste loketje is met met alle aanwijzigingen op internet niet heel erg moeilijk en 10 minuten later zitten we in de bus. Het eerste gedeelte van de rit gaat via een soort van snelweg maar het laatste uur slingeren we opnieuw door de prachtige heuvels van Colombia met mooie uitzichten. Bijna twee uur verder zien we een zwarte rots uitsteken boven het landschap en weten we dat we niet veel later deze rots gaan beklimmen en er zelfs bovenop zullen staan. De bus zet ons af aan de voet van de rots waar onze klim meteen begint. Als we een kaartje hebben gekocht, starten we met de trappen, in totaal zullen we 659 treden beklimmen naar de top. Heel wat zweetdruppels verder staan we dan toch op de top met een fantastisch uitzicht over het stuwmeer. We rusten wat uit voordat we aan de klim terug beginnen die aanzienlijk makkelijker is (en in de schaduw). We nemen een jeep naar het op een paar kilometer verder gelegen kleurrijke dorpje Guatapé. Als we aankomen is het nog vrij rustig en kunnen we het dorpje op ons gemak bekijken. Ik blijf maar foto’s schieten omdat het ene straatje nog mooier is dan het andere. We slenteren door de straatjes en krijgen nog een keer een mooi zicht op de rots in de verte. Als lunch kiezen we voor crêpes, wel okay, niet heel bijzonder. We kopen kaartjes voor de bus terug van 14.30 uur en hebben nog een beetje tijd om de souvenirwinkeltjes te bekijken. Na een laatste verse fruitsap stappen we de bus weer in en reizen we terug naar El Poblado Medellin. Eenmaal terug gaan we een drankje in een gezellige tuin waar een Venezolaans jongetje ons gezelschap houdt. De kids vinden dat maar gek, wij vinden het grappig en het jongetje vindt vooral Daan bijzonder en dat is leuk om te zien. We eten op tijd en chillen nog wat in ons hostel voordat we gaan slapen. Onze laatste nacht in Medellin, morgen vliegen we naar Santa Marta en daarna reizen we door naar het strand in Palomino.

Wuivende palmen en bloedhete stranden in Palomino

Dinsdag 30 juli 
We slapen lekker uit en ontbijten bij het buurhostel bij Bettie’s bowls. Een supergezonde fruitbowl versierd met eetbare bloemen. Voor Daan helaas nog steeds geen fruit maar wel croissants met nutella. We checken om klokslag 11.00 uur uit en hebben nog even tijd voordat we naar het vliegveld moeten. We besluiten de verkoeling van de Santafe mall op te zoeken en Sofie gaat nog even bescheiden los in de winkels. Na een bezoek aan het restaurant van de grote gele M en het pinnen van maar liefst drie miljoen Colombiaanse peso’s (in Palomino schijnen ze geen pinautomaat te hebben) gaan we terug naar ons hostel om de bagage op te halen. We nemen dit keer geen Uber maar een doodnormaal privé transport maar moeten nog steeds formulieren invullen inclusief paspoort nummers en de noodzakelijke handtekeningen.

Onze eerste wat minder positieve ervaring in Colombia is het vliegen met Viva Air, een goedkope luchtvaartmaatschappij uit Colombia. Hoe zorgvuldig we onze tassen ook hadden ingepakt, er zat nog steeds 1 kg te veel bagage in een van de tassen en dat moet opgelost worden. Daarna nog even €40 aftikken omdat we geen geprinte boardingpassen bij ons hadden en toen door naar de gate om in te stappen. De vlucht is prima en iets voor 17.30 uur staan we aan de grond aan de Caribische kust. Gelukkig hebben we nog net op tijd een transfer weten te regelen en staat er netjes iemand voor ons klaar om ons naar Palomino te brengen, een rit van bij twee uur waarvan een groot gedeelte in het donker. Rond 20.00 uur zijn we eindelijk op onze plaats van bestemming, Boutique hostel Pavo Real en opnieuw zijn we niet de enige Nederlanders hier. We hebben een kamer met maar liefst drie stapelbedden, gelukkig allemaal met klamboe. Vanavond staan er gerechten van de BBQ op het menu, de garnalenspies is heerlijk! Morgen lekker rustig aan! 

Woensdag 31 juli
We slapen bijna allemaal lekker in ons eigen ‘hutje’, alleen Edwin had het koud omdat hij te dicht bij de airco sliep. Gelukkig hebben we nog twee andere bedden over. We ontbijten eenvoudig in de tuin aan het zwembad. Voor mij na de vakantie geen eieren meer! We nemen allemaal een plons in het zwembad voordat we naar het strand vertrekken. Het strand is gedeeltelijk zwart, de golven aantrekkelijk hoog en de kids springen er meteen in. We vinden een leuk strandtentje met stoelen in de schaduw en nemen een verfrissend fruitsapje, op de achtergrond een heerlijk muziekje en uitzicht over de zee. Een paar uur en een lunch verder gaan we terug naar ons hostel. De zon schijnt hier erg fel en we hebben allemaal wel een lichaamsdeel dat roder is dan het zou moeten zijn. De rest van de middag gebruik ieder op zijn eigen manier; Netflix series kijken, een blog schrijven, zwemmen of gewoon een beetje hangen in de hangmat. Als het donker is, lopen we door het kleine dorpje met stoffige straten van zand naar het ‘hoofdstraatje’ dat een paar restaurants en wat winkeltjes heeft. Het toerisme staat hier nog echt in de kinderschoenen maar de Colombianen doen enorm hun best en dat maakt deze plek heel erg leuk. We eten allemaal pasta met een lekker fruitsapje erbij en lopen na het eten met hulp van de zaklamp van onze telefoon terug naar ons hostel. De kids spelen nog een potje Uno met andere Nederlandse kinderen aan het zwembad voordat we allemaal ons bedje induiken. Morgen staat tuben op het programma, heel benieuwd!

Donderdag 1 augustus
We zijn erachter gekomen dat de indicatie van de airco niet helemaal klopt, 23 graden is echt heel erg koud in onze kamer. Een lakentje helpt dan niet! Na het ontbijt worden we opgehaald door een jeep die ons in de buurt brengt van de rivier. De banden liggen al op het dak. We hobbelen een kwartiertje en daarna begint het echte werk. We ploeteren 20 minuten met een band verder de heuvel op voordat we bij de rivier aankomen en het is heel erg HEET! We zijn allemaal dan ook blij als we het koele water uit de Sierra Nevada in kunnen glijden. In bijna twee uur drijven we in een heel ontspannen tempo door de rivier terug richting de zee. Via het strand lopen we terug, tijd voor een gezond sapje en vooral uit de zon want die brandt behoorlijk. We gaan opnieuw naar Zoë en kiezen voor een kokosnoot, wat joghurt met fruit en ander licht eten. Aan het eind van de middag gaan we terug naar ons hostel, weg met zonnebrand en zand, kom maar op met die Deet! Als het bijna donker is, lopen we opnieuw over de zandweg richting het ‘centrum’. Dit keer staat er pizza op het menu en eerlijk is eerlijk, die is heeeel lekker! Als we met een volle buik weer terug komen en ons mandje induiken, valt de stroom uit. Geen airco voor ons, benieuwd of we daar last van krijgen. 

Vrijdag 2 augustus
We hebben vandaag geen plannen en doen lekker rustig aan. Dat betekent op ons gemak ontbijten, de kids slapen uit en daarna allemaal het zwembad in. Onze geplande hike hebben we toch op het laatste moment afgezegd. Het is hier zo warm dat we verwachten dat lopen dan niet erg gezellig gaat worden. Voor de lunch lopen we richting het strand, we kiezen voor het restaurant van Makao. Het ziet er leuk uit maar het eten is matig. Vanavond wordt het opnieuw pizza besluiten we meteen. Zou lekker gaan we hier vast niet meer vinden. De rest van de middag doet iedereen waar hij zin in heeft, lezen, filmpjes kijken of slapen. Morgen gaan we naar onze een na laatste bestemming, Paseo del Mango. De dagen gaan nu heel erg snel en over een week zijn we al weer thuis. Time files when you’re having fun!

Ontspannen in de groene heuvels van Paseo del Mango

Zaterdag 3 augustus
Vandaag gaan we weer verhuizen;  dag Palomino, here we come Paseo del Mango! Na drie volle dagen weinig doen zijn we wel weer toe aan wat activiteit. Als alle spullen zijn ingepakt, is het wachten op onze ‘taxi’. Een 4×4 om over de onverharde wegen naar onze Finca Carpe Diem te kunnen rijden. Voor het eerst moeten we een uurtje wachten (de chauffeur is dus te laat) voordat we in zijn oude jeep kunnen stappen. De rit duurt bijna twee uur, vlak voordat we in Santa Marta zijn, gaan we de heuvels in een steile weg op naar de finca. We hadden gehoopt dat de temperaturen hier wat lager zouden zijn maar ook hier is het echt bloedheet! Finca Carpe Diem is een hostel met grappige hutjes verspreid over een terrein met mooie bloemen en bomen. Er zijn drie kleine zwembaden waarvan eentje met een mooi uitzicht over de omliggende heuvels. Naast de Finca stroomt een beekje. In de buurt zijn veel watervalletjes die je kunt bezoeken op eigen houtje.

We zijn nog net op tijd om aan te schuiven voor de lunch. Het concept is hier wel grappig. Je kunt je inschrijven voor de dagelijkse lunch en het avondeten (ongeveer €5,50). Het voedsel komt van de naastgelegen boerderij en ze doen echt hun best om met groentes te werken. Voor de kids ff wennen, wij vinden het heerlijk. Na het eten verkennen we de verschillende zwembaden en besluiten om bij het kleinste badje (met een bar) met het mooiste uitzicht bij te komen van de reis. De rest van de middag kletsen we met andere reizigers over hun ervaringen. Tegen schermertijd lopen we nog even naar een klein watervalletje direct tegenover het hostel. Sofie & Daan klimmen en klauteren op hun slippers tegen de rotsen en kleine visjes knabbelen aan onze voeten. De omgeving is prachtig. ‘s Avonds schuiven we aan bij het avondeten wat verrassend lekker is. We sluiten de avond af met een paar potjes weerwolven met een groepje andere Nederlanders. Dit keer slapen Daan en ik samen in en huisje en mag Sofie samen met Edwin. Met het geruis van het beekje op de achtergrond vallen we in slaap.

Zondag 4 augustus
Vandaag word ik voor het eerst niet uit mijzelf wakker maar moet Edwin ons wakker maken. Daan & ik hebben heerlijk geslapen, gelukkig koelt het hier ‘s avonds best goed af. 
We hebben als ontbijt veel te kiezen en dat is fijn, even geen eieren! De kids kiezen pannenkoeken, Edwin en ik gaan voor een fruitsalade met yoghurt en granola. Vandaag willen we een kleine hike gaan maken, eerst naar de mini versie van de lost City en daarna door naar een waterval waar we kunnen zwemmen. Als we rond 09.30 uur vertrekken is het al bloedheet en al gauw is onze kleding doordrenkt van het zweet. We hebben een getekend kaartje meegekregen van het hostel om de weg naar de lost city te vinden. Een half uurtje later beklimmen we de oude trappen naar de restanten van wat eens een dorp of stadje moet zijn geweest. Leuk om even te zien. Via een andere weg lopen we naar beneden langs een natuurlijk zwembad waar al heel veel locals aan het genieten zijn van het koele water. Wij lopen nog even verder door, op zoek naar de Cascade del Amor die we een half uurtje later vinden. De kids nemen een koele duik, wij houden onze zonnebrand en DEET liever op ons lichaam voor de wandeling terug.

Terug bij de Finca neemt Daan meteen een duik in het zwembad, wij koelen liever eerst af met een verdiend koud drankje en een lekker broodje kip met avocado. Had ik al gezegd dat het eten hier heel erg lekker is? We chillen wat bij het zwembad en gaan aan het eind van de middag naar de cacaofarm op ongeveer een kwartiertje lopen van de Finca. Ondanks de bewolking en de paar regendruppels is het nog steeds heel erg heet. De weg naar de cacaofarm loopt via een hangbrug door de jungle. We zien opnieuw mooie prachtige tropische planten en veel mangobomen. Zou het daarom ook Paseo del Mango heten?

De boer van de cacaoboerderij legt ons in duidelijk Spaans uit hoe het proces gaat van plant tot cacaoboon en vervolgens hoe de chocolade wordt gemaakt. We zien hoe de bonen gedroogd worden en mogen zelf pellen & malen tot pasta. De helft van de pasta smeren we op ons gezicht als een masker. Met de andere helft maken we chocolade voor chocolademelk. Een heel gezellig uitje samen met een Nederlandse moeder en haar achtjarige dochter. Net voordat het donker is en met de chocolade nog op ons gezicht komen we terug bij onze Finca. Na het eten spelen we nog een spelletje en dan gaan we lekker slapen. Morgen vertrekken we op tijd terug naar Santa Marta. We hebben een busreis van ruim vier uur voor de boeg naar Cartagena, onze laatste bestemming van deze vakantie.

De Caribische vibe in Cartagena

Maandag 5 augustus
We hebben allemaal weer heerlijk geslapen in onze hutjes van Carpe Diem. Tijd om onze spullen voor de laatste keer in de tassen te proppen (zo voelt het inmiddels) voordat we om 09.00 uur met de jeep terug rijden naar het busstation van Santa Marta. Het is een heel hobbelig ritje van ruim een half uur en we zijn blij als we goed aankomen bij het busstation. De Belgische eigenaresse van het hostel heeft ons wat tips gegeven voor een goede bus en dat helpt. We zoeken het juiste loketje en nog geen 15 minuten later zitten we al in een comfortabele bus met tv en airco. Cartagena ligt slechts 180 kilometer ten zuiden van Santa Marta maar toch doen we daar ruim vijf uur over. Het landschap onderweg verandert van zee en mangroves met vissershuisjes naar uitgestrekte graslanden met koeien. We hebben pech want onze bus begeeft het op nog geen kilometer afstand van het busstation van Cartagena. Gelukkig staat er al een ander klaar dus overstappen en weer door! Als je aankomt op een nieuwe bestemming voelt het eerst wat onwennig want we weten niet waar we terecht komen. Met de taxi rijden we door arme en verpauperde burten waar Edwin & de kids heel erg zenuwachtig van worden. Ik word zenuwachtig omdat ik hoop dat mijn voorwerk goed is en we op een leuke plek zullen eindigen. Gelukkig is dat laatste het geval. Ons appartement (met drie beddden en heerlijke airco – want mijn God, wat is het hier HEET) ligt middenin het oude historische gedeelte van Cartagena met prachtige oude kleurrijke gebouwen, pleintjes en hippe restaurants en winkeltjes. Dit gaat goed komen! De kids zijn ook blij omdat het internet hier ten opzichte van de laatste week echt razendsnel is.

We eten heerlijke vis op een balkon met uitzicht op de straat en genieten van een goed glas wijn. Dit is een prima plek om de laatste drie dagen door te brengen!

Dinsdag 6 augustus
We staan heel vroeg op om een gedeelte van de stad te bewonderen voordat het te heet wordt. Daan blijft lekker slapen en Sofie besluit mee te gaan. We hebben gisteren een korte wandeling uitgestippeld langs de highlights van Getsemani, een gedeelte van Cartagena met veel streetart dat erg in opkomst is. Hoewel ik erg geniet van de nog vrijwel lege straatjes, valt Sofie de rauwe kant wat tegen. Eens, veel gebouwen zijn oud maar als je daar doorheen kijkt, zie je mooie details. Ik word blij van alle kleuren, bloemen en van de locals op straat. Als we terugkomen, is het ontbijt op de kamer gebracht. Dit val teen beetje tegen en we nemen ons voor morgen ergens te gaan ontbijten. Liever iets meer geld en smakelijk dan met hele lange tanden eten.

Edwin & ik hebben zin in een goede koffie en dit keer besluit Sofie op de kamer te blijven en gaat Daan mee. We drinken een heerlijke cappuchino bij Abaco libros en Café, een kleine boekhandel niet ver van ons appartement. Daarna lopen we door een ander gedeelte van het oude centrum terug naar ons huisje. Onderweg zien we trouwens nog een beeld van Botero, deze man heeft ontzettend veel inmiddels voor ons herkenbare kunstobjecten gemaakt. Het valt ons op dat als je de warmte af en toe uitgaat (door bijvoorbeeld een winkel in te gaan met airco) dit best goed te doen blijft. In Parque del Centenario zien we grote hagedissen en hele kleine aapjes en via de oude Spaanse gevangenis (waar nu kleine winkeltjes zitten) lopen we terug naar het centrum. In dit gedeelte van Colombia is het eten van Ceviche (rauwe vis en garnalen met citroen) een must. Dit hebben we nog niet gedaan en dus voor de lunch ✔️. Was heerlijk overigens. Aan het eind van de middag, als de ergste warmte verdwenen is, lopen we over de oude stadsmuren met uitzicht over de zee richting ons restaurant van vanavond. Gisteren is Daan op zoek gegaan op TripAdvisor naar een leuk restaurant en hij is uitgekomen op een knus Mexicaans tentje waar we heerlijk taco’s hebben gegeten. Morgen onze laatste volle dag in Colombia, gek gevoel om te weten dat de vakantie er bijna op zit. We hebben veel gezien, gedaan & gereist; time to go home!

Woensdag 7 augustus
We slapen allemaal heerlijk en gaan vandaag voor een ontbijt buiten de deur. Ff een lekkere kop koffie en vers fruit met muesli waar we zo blij van worden. Na veel wikken en wegen en het bekijken van verschillende relaxmogelijkheden bij diverse stranden/eilanden en zwembaden, kiezen we voor een relatief makkelijke optie. We gaan naar Playa Blanca op Isla Baru. Dit eiland is met een brug verbonden aan Cartagena, we kunnen er dus met een auto komen en zijn niet afhankelijk van het schema van bootjes. Verder trekken de boten me ook niet heel erg na het lezen van verschillende reviews. We ‘verwennen’ onszelf met een Uber Black met airco en als we net op weg zijn komen we erachter dat het een feestdag is in Colombia. Hmmmm, dat was nou juist niet de beste dag om naar Playa Blanca te gaan had ik gelezen. Colombianen gaan op dit soort dagen massaal samen met hun familie ontspannen op bijvoorbeeld een mooi paradijselijk strand. In de buurt van het strand aangekomen, maakt de geasfalteerde weg plaats voor een zandweg met heel veel kuilen (gevuld met water) en hobbels en in de buurt van het strand staat het al vol met auto’s en bussen. We laten het maar allemaal over ons heenkomen en zien het wel. Onze Uber chauffeur zegt een rustig plekje te weten aan het strand en hoewel wij graag naar een populair hostel willen, regelt hij een bootje naar het uiteinde van het strand waar een kennis een strandtentje heeft. Dit voelt toch niet helemaal lekker en na het bekijken van de menukaart (met veel te hoge prijzen) besluiten we via het strand terug te lopen naar het Wizard hostel. Een goede keuze blijkt niet veel later. Dit kleurrijke hostel heeft hangmatten en schommelbedjes in de schaduw en een leuke menukaart met acceptabele prijzen. Het water van de zee is heerlijk ‘warm’ en het is op dit gedeelte van het strand minder druk dan op andere gedeeltes. De rest van de middag luieren en zwemmen we en traditiegetrouw sluiten we onze vakantie af met een drankje in een rooftop bar. Daar waar de kids in Medellin niet na 18.00 uur geen bar meer in mochten, blijkt dat hier geen probleem. Onder het genot van een lekkere cocktail en de luidruchtige aanwezigheid van een aantal jongens van de Nederlandse Marine, kijken we naar een mooie zonsondergang. We sluiten de avond af bij Crêpes & Waffles met een lekkere pannenkoek. 

Adios Colombia!

Donderdag 8 augustus
Vandaag is dan toch echt de laatste dag in Colombia aangebroken. Een gek gevoel om te weten dat we aan het eind van de middag terug vliegen naar Nederland. Maar….ook uit een reisdag kun je nog het maximale halen. We lopen via het park (waar we, mazzel als we hebben, nog een luiaard zien) naar restaurant Stepping Stone in Getsemani. Dit restaurant is van twee Australiërs die er een werkervaringsproject van hebben gemaakt voor jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt. De fruitbowl en de koffie is heerlijk! Daarna gaan we terug naar Soy Local om uit te checken. We vertrekken pas rond 15.00 uur naar het vliegveld maar ons appartement is niet langer beschikbaar helaas. We besluiten het fort San Felipe te bezoeken, een groot fort met een mooi verhaal wat we horen & zien in de filmzaal met gelukkig airco. We beklimmen de torens en lopen door de smalle donkere gangen, ons ondertussen afvragend wat zich hier allemaal heeft afgespeeld. Een uurtje is genoeg en met de taxi rijden we terug naar de oude stad om op zoek te gaan naar een restaurant voor de lunch. En die hebben we gevonden!!! Restaurant Bohemian is een juweeltje, verstopt achter een grote houten deur. De vis is heerlijk, helemaal met een goed glas wijn en we genieten allemaal volop. De tijd vliegt voorbij en we hebben net nog even tijd om onder de douche te stappen (aangeboden door Soy 👍) voordat we we naar het vliegveld moeten. Hasta luego Colombia, bedankt voor alle ervaringen, de lieve mensen en de prachtige landschappen!